Tevfik Yalçın

Genç yönetmen salonda yerini almış, oyunun provasını başlatmak üzereydi. Oyuncular sahnede, yönetmenin “Haydi başlayalım!..” demesini bekliyorlardı.
Prova ışıklarının altında, kadın oyuncu yanındaki erkek arkadaşına yaklaştı ve usulca kulağına;

“Ayakta duracak halim yok… Öylesine hastayım ki.. Sahne ayaklarımın altından sürekli kayıyor..” dedi.

Erkek oyuncu:

“İstersen rapor al. Bu durumda oynayamazsın.”

Kadın oyuncu:

"Rapor almak sorun değil.” dedi ve salona oturmuş, son hazırlıklarını yapan genç yönetmeni göstererek; “Şu genç adamın çırpınışlarını görmesem, verdiği uğraşı anlamasam, coşkusu beni sarmasa.. Hemen iniverirdim sahneden! İnan çok hastayım..”

Gerçekten çok hastaydı. Bunun böyle olduğu daha sonra anlaşıldı. Tüm gücünü kullandı, provalarını aksatmadı, uluorta yakınmadan, beyninin dört bir yanını saran acıları hiç kimseye sezdirmeden afişteki yerini aldı. Oyun çok iyi gidiyordu ama onun sağlığı çok kötüydü.. Artık dayanacak gücü kalmamış, kendi sağlığının sorumluluğu onun kontrolünden çıkmış, doktorların yönlendirmesine kalmıştı. Hastalığa konulan tanıyı kendisinden başka herkes biliyordu. Onun bildiği dayanılmaz baş ağrıları ve sağlığına kavuşması için yurt dışına gitmesinin söylendiğiydi.

Çalıştığı kurum, onu yurtdışına gönderdi, iyileşmesi için.. Yinede aklı yarıda bıraktığı oyunda ve o çok sevdiği rolündeydi. Tüm çabalara karşın iyileşemedi. Provada erkek arkadaşına hasta olduğunu söylediği zaman; Onun beyninde tümör vardı ve çoktan dönülmez yola girmiş ve yaşam perdesi kapanmak üzereydi..

İki ay sonra o perde yurtdışında tüm alkışlardan, sahne ışıklarından uzakta, sessizce kapandı. Oyun; Afife Jale, Yönetmen Kenan Işık, kadın oyuncu Semra Savaş’tı. İlk kez bu oyunda seyrettim kendisini. Seyirci koltuğumda oyunu izlerken; o, beynindeki tümörün tüm acımasızlığıyla savaşıyordu; Bizlere, seyircilerine ulaşmak için.

“GÜNDEDÜN-İstanbul Oyunlarına Mektuplar” Semra Savaş’a ve onun gibi tiyatroyu her şeyin üstünde tutanlara sunulmuştur. Bugün seyircileri bizler; onları sürgit saygıyla anımsayacağız. Gelecek kuşakların da bu yiğit sanatçıları anımsamaları en büyük dileğimizdir.

Tüm gökyüzü sahnesindeki tiyatroculara sonsuz teşekkürler…

Tevfik YALÇIN